Wil je pinnen of gebruik je liever de debitcard?

Hoe vaak zou er op een dag worden gevraagd of je wil pinnen?
Ik hoorde vandaag in de supermarkt weer dezelfde vraag. Deze keer zette het me aan het denken.
Ik betaal liever contant, omdat het dan duidelijker is hoeveel geld er te besteden is. Bijna stond ik bij de verkeerde kassa in de rij, de pinkassa. Blijkbaar vergissen veel mensen zich, want er wordt nogal eens van rij gewisseld. Niet omdat de andere rij korter is, want de rij bij de pinkassa is meestal korter.
Weer hoorde ik de vraag naast me:” mevrouw, wilt u pinnen?”. Ze kunnen het beter vragen voordat alles op de band staat en aangeslagen is, stel je voor dat alles weer retour moet. Deze keer was het antwoord, in lekker plat taalgebruik: “Mens, ik doe de hele dag niks anders!”. Natuurlijk tot groot vermaak van de omgeving, maar toch….. Hoe makkelijk pak je je pinpas?

Wil je pinnen?

Je kan de vraag ook aan jezelf stellen: Wil ik eigenlijk wel pinnen?
Kort geleden schreef ik nog over een land zonder contant geld, en pinnen is er een begin van. Hoeveel inzicht in je uitgaven heb je, als je alles pint? Ik denk niet dat je de hele dag je bankgegevens controleert voordat je gaat pinnen. Je kan voor jezelf een limiet bedenken wat je kan besteden. In zo’n geval is de debitcard een handig hulpmiddel. Je stort geld op je kaart, en als dat bedrag op is kan je geen aankopen meer doen. Je kan dus niet rood komen te staan. Je kan online, of met de app, altijd kijken hoeveel geld je nog te besteden hebt. Ook kan je online geld overboeken naar je kaart, als je onverwachts iets extra wilt uitgeven (een leuke aanbieding bijvoorbeeld).

Vroeger was (niet) alles beter

Het is voor veel mensen nog wel bekend dat zij, of hun ouders, een loonzakje kregen van hun baas. Het contante geld werd in verschillende potjes verdeeld, zodat de kosten betaald konden worden. Een apart potje voor het huishoudgeld, waarmee je het moest doen tot het volgende loon binnenkwam. Hoe frustrerend als de bodem eerder in zicht kwam. Dat was wel het moment dat de alarmbellen gingen rinkelen: er moest zuinig aan gedaan worden! Wat leek dat overzichtelijk, er kon niks mis gaan…. Of toch wel?
Natuurlijk waren er ook mensen die de boodschappen op de pof kochten. Ze lieten de boodschappen opschrijven, en moesten dat later terugbetalen. Je begrijpt dat het probleem voor hun uit geschoven werd, want vervolgens was er in de nieuwe maand minder geld te besteden (waarna opnieuw op de pof werd gekocht, of niet afbetaald werd).
Dit was de voorloper van de leningen, die nu zoveel mensen in de problemen brengen. Op een afstand klinkt het allemaal zo logisch, maar hoe makkelijk trap je in een lening? Hoe aantrekkelijk is een aankoop met gespreide betaling? Hoe snel pak je een creditcard, omdat je dan pas later hoeft te betalen?
Het is hetzelfde als op de pof kopen: je koopt iets, waarvoor je het geld niet hebt. Maar je moet ooit terugbetalen. Hoe langer je dat uitstelt, hoe hoger de kosten zijn die je moet betalen voor je lening. Een ander nadeel: je kan niet in de toekomst kijken. Als je nu iets koopt waarvoor je het geld niet hebt, weet je niet of er nog andere kosten komen. Een reparatie komt altijd onverwachts, en die kan je meestal niet uitstellen. Hoe moet je een garage betalen zonder geld?
Zorg dat je altijd wat geld achter de hand hebt voor onverwachtse dingen die echt betaald moeten worden, en koop niets op krediet.

Over de schrijver
Reactie plaatsen